Tuin september 2005
Marry en Aat in Panneçot

Terug naar de startpagina
 

Home
Up

De natuur had weer eens flink huis gehouden!! 

Toen we eind september weer een week naar ons huisje konden bleek dat in twee maanden tijd ons, met bloed zweet en tranen vol met grind gestorte terras, weer helemaal overwoekerd was met onkruid. Stomme zuinige Hollanders ook, hadden we maar anti-worteldoek onder dat grind moeten doen. Maar we waren eigenwijs en dachten dat een laagdikte van ongeveer 10cm dat onkruid wel zou ontmoedigen. Maar nee hoor, het onkruid kwam er overal doorheen piepen. Ook al ben ik er geen voorstander van heb ik toen maar de flitspuit ter hand genomen. Ik hoop dat we daarmee het onkruid tegen kunnen houden. Daarnaast heeft Marry drie dagen op haar knietjes gezeten om het onkruid er zoveel mogelijk uit te trekken.

Vorig jaar hadden we trouwens het plan opgevat om twee bomen te planten om wat schaduw in de tuin te creëren. De keus was toen gevallen op Catalpa's alleen waren de Catalpa's in Frankrijk te duur. 120 Euro voor een boompje van 2,5 meter hoog vonden we echt te gortig. Dus deze keer hadden we twee Catalpa's in Nederland gekocht. Iets kleiner maar nog altijd 2,2 meter hoog en maar voor 15 Euro per stuk. 2,2 meter kon nog net in de auto, hoewel Marry en ik de takjes wel de hele tijd in onze nek voelde kriebelen. 

Dat was trouwens niet het enige plantgoed dat we uit Nederland mee namen. Er moest namelijk ook een heg komen. Na twee mislukte pogingen om een heg te planten wilden we het deze keer goed aanpakken. De vorige pogingen waren gestrand doordat we in het verkeerde seizoen die dingen in de grond stopten. Helaas kunnen we er niet de hele tijd bijblijven om de planten water te geven dus als we na de vakantie naar huis gingen stonden de vers aangeplante struiken te verpieteren in de verzengende zon. Zo zijn er al een heg van wilgenstruiken en een heg van haagbeuk naar de Filistijnen gegaan. Deze keer hebben we gekozen voor een heg van diversen soorten door elkaar, zoals Vlinderstruiken, Liguster, Kornoelje en Prunus. We hebben redelijk grote, stevige en gezonde planten gekocht en in de grond gezet. We hopen dat ze in deze tijd van het jaar beter aanslaan omdat we nu de herfst ingaan en het natuurlijk wat natter en vochtiger wordt. We moeten tot het voorjaar 2006 wachten voordat we kunnen zien welke struik het gered heeft en welke niet. Maar dat maakt het leven spannend, nietwaar?.

Het overwoekerde terras Aan de zijkant van het huis Aan de voorkant van het huis Maar mooi weer was het wel
De septic tank in een verwilderd stukje De eerste Catalpa De heg Onze bomen

Ook deze week moesten we bij de buurvrouwen op aperitief komen. Bij buurvrouw Thérèse (76 jaar) is dat al een soort van traditie geworden want deze vrouw snakt naar wat aandacht. Geen kinderen, man pas overleden en weinig familie dus dan kan je wel wat aanloop gebruiken. Zodra ze ons ziet wordt er een afspraak gemaakt om even een uurtje te komen buurten. De andere buurvrouw, Monique (een jaar of 55-60), is wat minder contactarm. Weliswaar ook geen man (weduwe of gescheiden, dat weten we nog niet) maar wel kinderen die haar regelmatig bezoeken en ook nog een oude moeder die in hetzelfde huis woont, maar wel gescheiden van Monique. Die moeder is ver over de 80, die wordt door Monique enigszins verzorgd. 
Monique heeft ons deze week ook een keer uitgenodigd. We moesten om 17.00 uur komen en we konden ons pas om 19.30 uur van haar losmaken. In die tussentijd heeft ze ons zo vol met alcoholische versnaperingen gegoten dat we wankelend naar ons huis zijn teruggekeerd. Daar aangekomen ben ik op bed gaan liggen en ben er die avond niet meer vanaf gekomen. Monique duldde geen weigeringen. Zodra je glas half leeg was kwam de fles weer op tafel. In het begin ging het gesprek wat stroefjes door ons gebrekkige Frans maar hoe later het werd hoe meer onze tongen los kwamen. Of Monique er iets van begreep was van minder belang. Wij dachten in ieder geval dat we vloeiend Frans spraken. We hebben een hele verhandeling gehad over het referendum over de Europese grondwet. Monique had "Oui" gestemd en wij ook. Toen we dat vertelden kwam er een grote glimlach op haar gezicht en barstte ze uit in een monoloog van een kwartier over de franse politiek waar we niet veel van begrepen maar waaruit wel naar voren kwam dat wij in haar aanzien gestegen waren.

free web stats