De eerste winter 2004
Marry en Aat in Panneçot

Terug naar de startpagina
 

Home
Up

Het was koud en guur en zeven rovers zaten om een vuur en de één zei, Toe joh, vertel eens wat. En hij begon...'twas koud en guur en zeven rovers zaten om een vuur en de één zei, toe joh, vertel een wat. En hij begon...

Zo voelden wij ons enigszins toen wij op tweede kerstdag ons huisje weer eens betraden en ons nestelden rond de houtkachel. Pas nadat we natuurlijk het binnenkomst ritueel afgewerkt hadden, zoals het hek uit zijn hengsels lichten zodat we wat makkelijker met de auto onze oprit op kunnen komen, de elektriciteit aanzetten, de waterleiding opendraaien, de luiken openen, de vloer vegen in de slaapkamer en het laken uitkloppen dat over het bed ligt.

Deze laatste twee activiteiten zijn noodzakelijk omdat we het plafond in de slaapkamer er uitgerost hebben en nu een constante regen van stofdeeltjes in de slaapkamer naar beneden krijgen vanaf de zolder tussen de kierende planken van de verdiepingsvloer door.

We mogen deze keer 6 dagen in ons huisje verblijven voordat de baas ons weer terug roept. En we hebben er zin an. Voor deze korte tijd zijn er toch wat klussen op het programma gezet. De woonkamer moet van een behangetje worden voorzien en er moeten wat kleine klusjes gebeuren van een randje hier een een afwerklatje daar. Maar Laat ik bij het begin beginnen. De eerste dag hebben we een bezoek gebracht aan Ali Planting en Robert Akkermans. Zij hebben een huis op ongeveer 500 meter bij ons vandaan. We hadden via Email en Web-log Hollandais en France al wat contact gehad maar elkaar nog niet in levende lijve ontmoet. En ik moet zeggen... je kan slechtere buren treffen.

De volgende dag bracht een grote verrassing. Het begon te sneeuwen. Altijd goed voor een aantal sfeer fotootjes.

Het huis van Ali Planting en Rob Akkermans. Dit is uiteraard een zomers plaatje. Net een ouderwetse foto met deze kleurstelling Het pad naar ons huis. En toen brak de zon weer door
Op deze foto is Marry erg trots want die heeft zij gemaakt Het "wrakhouten" tafeltje en de luie stoel onderhanden genomen Stripjes aan het plafond

Lampjes en plankjes in de keuken

Maar gewerkt moest er ook worden dus we hebben snel alle sleuven tussen de gipsplaten opgevuld en de volgende dag is glasweefsel behang tegen de muren gelijmd. Daartussen door heb ik het plafond afgemaakt. Er moesten nog plastic verbindingstripjes tussen de gipsplaten aangebracht worden. Marry heeft in de vrije uurtjes de rieten stoel gerepareerd en van een nieuwe laklaag voorzien en een tafeltje "oud" geschilderd. Ik vind al die meubels die op wrakhout lijken niks maar Marry vindt het geweldig. Ik zal maar denken dat het een kortdurende periode van modieuze gekte is. Ik heb ook nog lampjes in de keuken opgehangen. Op de foto hangen ze nog een beetje scheef maar ik kan je beloven  dat ze uiteindelijk toch recht hangen. De volgende dag hebben we de muren van een kleurtje voorzien. Wit met een geel accent.

Wit met een geel accentje Rotsklimgebied bij Vezelay in de buurt Martijn bestudeert de klimroutes Vezelay
Vezelay De basiliek van Vezelay De basiliek v En toen was de vakantie weer voorbij met oliebollen als uitsmijter

We hadden nog wat tijd over na de klusjes, dus zijn we er nog een dagje op uit gegaan. Onze zoon Martijn is een begaafd sportklimmer en wilde de omgeving eens verkennen op de aanwezigheid van klimgebieden. Na een blik in een aangeschafte gids bleek rondom ons huis een tiental klimgebieden aanwezig te zijn maar allemaal op ongeveer een uur autorijden. Omdat Marry en ik wel eens de basiliek van Vezelay wilden aanschouwen, hebben we 3 klimgebieden in de buurt van Vezelay bezocht. Martijn werd helemaal enthousiast over één klimgebied en heeft gelijk te kennen gegeven dat het huisje vaker door hem bezocht zal worden om als uitval basis dienst te doen voor zijn klimavonturen met vrienden en vriendinnen.

Daarna zijn we naar Vezelay gereden. waar we onder de indruk kwamen van de afmetingen van de basiliek maar teleurgesteld werden over de aankleding van de kerk. Deze was erg sober, op het kale af. Vezelay is het beginpunt voor een aantal kruistochten geweest maar of het daarmee nu moet pronken vraag ik me af. Ik vind dat toch maar een zwarte pagina uit de geschiedenis van het Christendom. Nu is Vezelay een toeristendorpje en een pleisterplaats voor mensen die de tocht naar Santiago de Compostella fietsen of lopen. Thuisgekomen heb ik nog even lekker oliebollen gebakken want het was oudejaarsavond. Helaas moesten we de volgende dag weer naar huis. Dus werd het vertrekritueel uitgevoerd. Waterleiding afsluiten, luiken dicht, elektriciteit afgesloten, bed afgedekt en het hek weer terug gehangen. En dan 9 uur rijden...

free web stats