Klussen sept. 2004
Marry en Aat in Panneçot

Terug naar de startpagina
 

Home
Up

September 2004

De tuin blijft natuurlijk een bron van vreugd maar ook van zorg. Iedere keer als je weer bij je huis komt blijkt dat gras weer gegroeid te zijn. Je zou eigenlijk de natuur zijn gang moeten laten gaan maar dat zit nu eenmaal niet in de mens. Die wil altijd de natuur naar zijn hand zetten. Dus dat gras moet er iedere keer aan geloven. Trouwens dat gras maaien dat weet wat in Frankrijk. Onze Franse buren houden blijkbaar erg van gras maaien. Dat is natuurlijk niet erg, maar ze hebben van die enorme lappen grond van 1500-2000 vierkante meter. En dat is ook nog niet zo erg maar de buren doen het maaien om de beurt. En na enige dagen die grasmaaiers aangehoord te hebben wordt je de geluidsoverlast wel zat. Ik wil binnenkort een buurtcomité oprichten om afspraken over dat gras maaien te maken. Ik stel voor om op de eerste en de derde dinsdagmorgen in de maand allemaal tegelijk het gras te maaien. Dan is het wel even een herrie, maar dan hebben we daarna tenminste weer 2 weken rust.

Het lijkt er trouwens op dat onze overbuurvrouw het grasmaaien als een vorm van contact leggen met ons ziet. Zodra wij in Panneçot aangekomen zijn begint zij geheid de volgende dag haar tuin te maaien. En ze doet over het stukje voor ons huis extra lang. Als ze voor de 10e keer haar opvangbakje heeft geleegd op de composthoop ga ik altijd maar even naar buiten toe om haar hartelijk te begroeten. Deze keer had ik zelf een kleine attentie voor haar meegenomen omdat ze me de vorige keer goed had geholpen met de mensen van het waterleidingbedrijf. Ik had wat plaatselijke producten uit onze woonplaats (Gemeente Langedijk) meegenomen. Zoals een stukje oude kaas van de plaatselijke kazende boer, een pakje zuurkool (uit koolgebied Langedijk), en een beker zuivelverse bitterkoekjespap, ook van de plaatselijk boer. De buurvrouw was hiermee zeer verguld en ik kan nu niet meer stuk bij haar. Toen ze ons later zag stumperen met onze trimmer op ons grasveld bood ze spontaan haar grasmaaier "Harry" aan. Ik heb "Harry" in dank aanvaard en ben even lekker van leer getrokken op ons stoppelveldje.

In den beginne was de aarde woest en ledig. Maar de tuindeur is al wit geschilderd. Harry, met daarachter de harige aap. De zon scheen zo ongenadig dat Marry de jonge aanplant wilde beschermen. De braamstruiken waren alweer helemaal tegen de poepdoos aangegroeid.
Nog even zo'n rot polletje gras wegwerken. De voordeur is ineens blauw. Het bewijs dat we in Panneçot wonen. Het dak dat net nog te zien is is ons huis Lekker legaal fikkie steken.

Dezelfde avond heb ik de grasmaaier, keurig schoongemaakt, weer bij haar terug gebracht. Hierbij was vriend Karel aanwezig. Karel woont permanent in Frankrijk een eindje bij ons vandaan en hij was met zijn vrouw even bij ons op bezoek. Bij het afleveren van de grasmaaier vroeg ik de buurvrouw of ze wist wie de eigenaar was van het huisje dat schuin tegenover ons huis ligt. Dat huis is onbewoond maar ik had daar wel eens iemand zien rondscharrelen en was gewoon benieuwd wat er met dat huis zou gaan gebeuren. De buurvrouw vertelde dat het huis eigendom was van een vrouw die een café dreef in Moulins Engilbert maar dat ze niets met dit huis van plan was. Het stond al jaren leeg. De volgende dag gebeurde er echter iets eigenaardigs want plotseling verschenen er twee mannen die de tuin begonnen op te ruimen en te fatsoeneren Ook hier werd het gras gemaaid, er werd wat onkruid gewied de struiken werden wat teruggesnoeid enz. De buurvrouw had mijn nieuwsgierigheid blijkbaar opgevat als interesse van mijn vriend voor dat huisje en de café eigenaresse opgebeld met de mededeling dat er een Hollander met een grote BMW geïnteresseerd was in haar huisje. Ik moet ook niet altijd alles willen weten.

Het tuinafval wordt in Frankrijk niet ingezameld zoals in Nederland met de groene bakken. In Frankrijk heeft men een directere manier bedacht om de ingevangen kooldioxide in het groenafval aan de natuur terug te geven. Gewoon in je eigen tuin in de fik steken. Toen ik nog een kleine jongen was heb ik dat ook regelmatig gedaan maar ik denk dat het toch wel 35 jaar geleden is geweest dat ik het voor het laatst gedaan heb. Blijkbaar verleer je deze techniek niet want het was een machtige fik die ik gemaakt heb op een van de laatste dagen van de vakantie. De fik was zelfs zo groot dat ik hem op een gegeven moment een beetje begon te knijpen. Metershoge vlammen stegen op naar de hemel. Gelukkig had ik de tuinslang klaar liggen, ik heb de boel toen met water een beetje in toom kunnen houden.