Techniek

Glas is een verrassend materiaal om mee te werken; breekbaar, maar toch sterk, transparant en kleurrijk met een fantastisch lichtspel. Glasfusie - ook wel glass fusion, gefused glas genoemd - is een techniek die in de glaskunst wordt gebruikt waarbij stukjes of repen glas van dezelfde of verschillende kleuren samengevoegd worden door ze gedeeltelijk te versmelten. Glasfusie biedt zo ook de mogelijkheid om de verschillende kleuren van glasdelen met elkaar te laten vervloeien of te vermengen.
De verhitting vindt gewoonlijk plaats in een elektrische of gasgestookte oven. Twee of meer stukken gekleurd glas worden op elkaar gelegd of overlappen elkaar en worden verhit tot temperaturen variŽrend van 640įC tot 830įC. Vanaf een temperatuur van rond de 640įC wordt het glas langzaam week en kan het vervormen. Bij een temperatuur vanaf 740įC zullen verschillende glasstukken aan elkaar gaan hechten en vanaf 790įC kan glas geheel met elkaar versmelten.
Bij het gehele glasfusie proces moet er op gelet worden dat glas met een verschillende uitzettingscoŽfficiŽnt - onder andere afhankelijk van de gebruikte kleurpigmenten in het glas - niet samengesmolten kan worden, anders zal het gecreŽerde object tijdens het afkoelen breken of daarna. Wij beperken ons daarom tot glas van ťťn fabrikant dat verschillende kleuren glas levert met allemaal dezelfde uitzettingscoŽfficiŽnten. Het afkoelingsperiode is het meest kritische proces en moet heel langzaam gebeuren. Een totale procesgang in de oven duurt daarom wel 16-48 uur afhankelijk van de grote van het object.
Er kan zowel in het platte vlak als drie-dimensionaal mee gewerkt worden. Maar de eerlijkheid dient gezegd te worden dat drie dimensionaal werken zijn beperkingen heeft. Bij een ruimtelijke toepassing, zoals een glasbeeld, dient een reliŽfbodem in de over gelegd te worden, waaroverheen de gekleurde glaslagen worden gelegd; deze zullen al smeltend de vorm van het reliŽf overnemen. 

Geschiedenis

Hoewel de exacte oorsprong van de glasfusie-techniek niet met absolute zekerheid vaststaat, is er wel archeologisch bewijs,dat reeds de Egyptenaren 2000 jaar v.Chr. bekend waren met de basistechniek. Sommige historici menen evenwel, dat de allereerste fusie-technieken pas door de Romeinen zijn ontwikkeld en verder verspreid binnen hun invloedssfeer.
Tot de ontwikkeling van het glasblazen was fusie de enige manier om objecten van glas te vervaardigen. Glasfusie is daarna in de vergetelheid geraakt, met uitzondering van een korte periode van opleving gedurende de Renaissance.
In het begin van de 20ste Eeuw en dan met name vanaf de 60er jaren in de Verenigde Staten heeft glasfusie dan weer aan populariteit gewonnen. Ook in Nederland en BelgiŽ is de belangstelling voor de fusie-techniek enorm toegenomen. In de glaskunst neemt glasfusie een belangrijke plaats in naast andere technieken als glasblazen, glasbeeldhouwkunst, glas-in-lood en glas-appliquť oftewel 'gelijmd glas'.