2008

20/01/13

Index
Niveau hoger
April 2008
Augustus 2008

 

Januari 2008

De tweede week van januari 2008 zijn we weer vol goede zin naar Frankrijk vertrokken om lekker een weekje te genieten van het vrije gevoel in ons huis. Iedere keer als we ons huisje in de verte zien liggen gaat ons hart weer open. Wat schetst onze verbazing als we het laatste stukje weg naar ons huis toe opdraaien? Het weggetje is door de gemeente keurig opnieuw geasfalteerd. Wat me nog wel stoort is dat bij de laatste afslag er nog steeds geen bordje "les Boulassots" staat. Alleen het onbewoonde huis naast ons, "La Coppe" wordt aangeduid. Ik moet er nog eens achterheen om ook een eigen bordje te krijgen.

We kwamen in een koud huis met een temperatuur van ongeveer 4 graden boven nul. Dus als eerste bezigheid is de nieuw geplaatste kachel maar eens goed opgestookt. Zoals je in een vorige aflevering hebt kunnen lezen baarde de trek in de schoorsteen me enige zorgen maar deze zorgen bleken overbodig. We hebben het lekker warm kunnen stoken, behalve de eerste twee dagen. Want zolang had de kachel wel nodig om het enigszins behaaglijk te maken. Er is in die week minstens een kuub hout door de schoorsteen verdwenen. Dat betekende dus elke morgen als eerste klus de houtvoorraad in de woonkamer op peil brengen door een partijtje hout te kloven. Daar werd ik dus al lekker warm van. Je moet zo'n kachel ook wel leren stoken. In eerste instantie dachten we maar dat de kachel moest loeien met de luchtinlaat zover mogelijk open om de meeste warmte te geven maar na enige dagen leerde we dat het vuur, als het eenmaal goed brandt, getemperd veel meer warmte gaf en ook minder hout per tijdseenheid verbruikte.

 

Het hart gaat weer open. Nieuw asfalt!!! Nog geen bordje "les boulassots" Snorrende kachel

Wat doe je dan zo een week in een afgelegen huisje in de winter wordt ons regelmatig gevraagd. Nou... gewoon niks!!! Dat is echter voor veel mensen ondenkbaar, een brug te ver, niet passend in het calvinistisch denkpatroon met een groot arbeidsethos enz. Daarom heb ik een overzichtje gemaakt van  onze activiteiten die ik hier zal beschrijven om ons verblijf wat geloofwaardiger te maken.

Als eerste slapen we natuurlijk uit.... daarna de kachel opporren, ontbijten, hout hakken en koffie drinken... ondertussen een beetje boekje lezen. Dan is het al gauw 11.00 uur en wil je zo langzamerhand wat boodschappen gaan doen of zo. Maar dat kan dan niet meer want de winkels gaan om 12.00 uur dicht tot 14.30 uur. Dus heb je weer een mooi excuus om op de bank een boekje te lezen en een beetje te lunchen totdat je dat winkelbezoek echt niet meer kan uitstellen en je jezelf de auto in sleept om dat avondeten te gaan halen. Als de boodschappen opgeruimd zijn kan er van een eerste glaasje wijn genoten gaan worden, want de vijf zit dan ondertussen al in de klok (16.20 uur) . Nog een beetje lezen, onderwijl natuurlijk wel de kachel aan de praat houden. Nog een glaasje wijn en dan wordt het natuurlijk alweer de hoogste tijd om het eten te gaan voorbereiden. Na het eten moet je er voor zorgen dat een ander de vaat even doet zodat je weer lekker onderuitgezakt op de bank met een bakkie koffie voor het grijpen weer een boekje kan lezen. Na enige tijd wordt er nog een Pastisje genomen en is het weer tijd om achter kaap kont te kruipen. En dan is de cirkel weer rond. Er wordt natuurlijk niet iedere dag boodschappen gedaan. De dan vrij beschikbare tijd kan benut worden om een wandeling te maken of om bijvoorbeeld een schaaltje te bakken. Maar dat gebeurd alles op vrijwillige basis natuurlijk. Hieronder nog een paar fotootjes van deze activiteiten.

In het begin van de week kwam een wat sjofel geklede man bij ons langs, die zich voorstelde als de eigenaar van het bos achter ons huis. Hij woonde zelf in het dorpje Semelay zo'n 10 km verderop en was nu aan het werk in het bos. Hij vroeg of hij zijn trekker bij ons in de hangar mocht parkeren zodat hij niet ieder keer die 10 km naar Semelay met de trekker hoefde af te leggen. Tja... je weet natuurlijk nooit wat je nog eens aan zo'n man kan hebben en het was maar voor een paar weken en wij zouden er toch niet meer zijn voor april  dus met een groots gebaar zei ik "pas de problème". De man straalde helemaal en zei dat hij hem dan deze week zou komen brengen. De dagen gingen voorbij en wat we ook zagen.... geen trekker. We dachten al dat we de man verkeerd begrepen hadden en zagen ineens bij buurman Mark in een schuur een andere trekker staan. Zou de man gedacht hebben dat die schuur ook van ons was? Hoe moest ik dat buurman Mark nu weer uit gaan leggen, in mijn slechte Frans, dat er iets verkeerd was gegaan. Het koude zweet stond alweer in mijn handen. Maar op de laatste dag van onze vakantie waren wij even een wandelingetje aan het maken en toen we terug kwamen stond er in onze hangar ineens een monster van een trekker en op de stoep stond een etiketloze fles met een kleurloze inhoud en een briefje erop met een bedankje. Toch wel benieuwd naar de inhoud van de fles de dop er maar eens vanaf gedraaid en een slokje genomen. Vuuuuuuurwater!!!!!!! Wat een sterk spul. Eindelijk kennis gemaakt met een zelfgestookte Eau de Vie.

Toch wel weer een leuke ervaring.

Wandeling door de bossen. Wel even de GPS coördinaten noteren. Hé een hekje dat niet op de kaart staat. Naderhand de baggerschoenen schoonmaken.
Nog even de keramiekbakkersbijbel raadplegen. Dan het vuur tot 1100 graden Celsius opstoken. Daarna de hooikist in om na te garen. En het eindresultaat.

Index | 2007 | 2008 | 2009 | 2010

Deze site is voor het laatst bijgewerkt op 20/01/13


bekijk de statistieken