Augustus 2013

Naar de startpagina     Deze pagina is gewijzigd op 05/01/14
 

Index
Niveau hoger
Februari 2013
Maart 2013
April 2013
Mei 2013
Juni 2013
Juli 2013
Augustus 2013
September 2013
November 2013
December 2013

 


In Augustus kwamen de bezoeken los. Eerst Ton en Margriet toen Marjolein en later Kees en Marjanne. Gelukkig hadden we de hele maand mooi weer dus de bezoekers hebben het getroffen. We zijn ook nog een paar dagen naar Nederland geweest om de verjaardag van zoon Jeroen te vieren. Dat is in het kort de maand augustus nu nog een paar fotootjes erbij en het maandverslag is weer af. Of nemen jullie daar geen genoegen mee? Nou, dan brei ik er toch nog een stukje aan.

Ton en Margriet waren hier eigenlijk eind juli maar die had ik vorige maand niet besproken. Op hun terugreis naar Nederland kwamen ze bij ons langs o.a. om de fietsen op te halen die Ton en Jan-Willem na hun fietstocht (zie juni) bij ons hadden achtergelaten. We hadden afgesproken dat als onze gezamenlijke vakantie in Toscane tegengevallen was, dan zouden we de fietsen onderaan het meer stallen dan konden ze ze opladen en gelijk doorrijden naar huis. Dit was echter niet nodig, we konden het met Ton en Margriet nog wel twee-drie nachtjes uithouden.

Een inukshuk is een opeenstapeling van stenen in de vorm van een persoon die de weg wijst. Een Inukshuk werd vroeger in Canada gebruikt om de mensen de weg te wijzen zodat ze uit het aanbod van vele richtingen en mogelijkheden niet de verkeerde route of richting zouden nemen.
Het woord “inukshuk” stamt uit de taal van de Inuit of ook wel Eskimo’s genoemd. De Inuit maken inukshuks voor verschillende doelen: om de richting aan te geven voor reizigers, te waarschuwen voor aankomend gevaar, als een gedenkteken of om te helpen bij de jacht op caribou-herten.

De inukshuk staat symbool voor de kracht, leiderschap en motivatie van de Inuit indianen die in een van de meest vijandige gebieden ter wereld overleven.

Zus Marjolein is een kleine week gebleven en waar Marjolein is is Basje natuurlijk ook. Basje kennen jullie nog niet zo goed daarom zal ik hem even aan jullie voorstellen. Basje is nu ongeveer 9 jaar in de familie. Hij is een groot persoonlijkheid maar met een klein hartje. Hij zou een knuffelbeer zijn als hij niet zo klein was en niet met zo'n piepstemmetje sprak. Hij is heel wijs en hij houdt van avonturen en durft altijd kritische vragen te stellen bij alles wat wij uitvoeren. Hij is zelf niet zo initiatiefrijk, hij moet overal mee naar toegenomen worden want uit zich zelf doet hij niet veel. Hij ligt vaak op zijn rug, maar zegt dan zelf dat hij filosofische perioden ervaart.

Marjolein kan niet zonder hem en Basje niet zonder haar, toch praten we hier over een totaal platonische relatie. Daarnaast heeft Basje nog meer relaties, o.a. met Sabine en met Kip maar die waren niet mee op vakantie dus hij kon zich helemaal richten op Marjolein en ook op ons. Als we in de auto weggaan wil Basje altijd voorin zitten want achterin ziet hij zo weinig en kan hij nergens over meepraten. Soms heeft hij het hoogste woord maar andere keren houdt hij uren zijn mond.
Basje heeft al vaker op deze website gestaan o.a. hier en in juni 2011 staat hij ook op een foto. Maar dat is een zoekplaatje.

Samen met Marjolein en Basje zijn we naar het Lac de Panneciere geweest. Het meer is eindelijk weer gevuld na ruim twee jaar droog gestaan te hebben voor reparatie van de dam. Dit jaar wordt gebruikt om het meer weer te vullen. Het waterniveau is nog niet op peil want er moeten nog testen/metingen met de dam uitgevoerd worden maar er kan in ieder geval weer gezwommen worden. Aan de oever van het meer is onder leiding van Basje weer een inukshuk (zie kader) verrezen ter nagedachtenis van zwager casper.

Zoals gezegd zijn Marjanne en Kees hier ook nog een paar dagen geweest. Ze waren bijna 4 weken onderweg geweest naar Italië en zuid-Frankrijk en hebben de terugreis onderbroken bij ons. Kees kon direct zijn lol op want op de dag van aankomst werd er 10 m3 hout los op ons erf gestort. En dat moest natuurlijk netjes opgestapeld worden in ons houthok. Onderwijl had kees Marjanne aan het schrobben gezet. Het grondzeil van de tent moest goed schoon worden. En mensen het is ongelofelijk.... Die tent is 6 jaar oud maar hij ziet eruit als nieuw. Wat dat betreft lijken broer Aat en zus Marjanne totaal niet op elkaar. Ik zou zo'n grondzeiltje even afschuieren en opvouwen. Marjanne daarentegen trekt alle schoonmaakmiddelen uit de kast en is 2 á 3 uur bezig om het stukje plastic van elk miniem vlekje te ontdoen. En al die tijd die ze stond te schrobben heeft ze gedaan onder de waakzame ogen van een twintigtal koeien.
Voor de rest hebben zij zich weer bezig gehouden met een rondje fietsen, boekje lezen, luieren en genieten van de stilte. Kees zei dat deze dagen bij ons de stilste waren van de afgelopen 4 weken vakantie houden. Iets dergelijks had Marjolein ook al gezegd dus het zal wel erg stil zijn bij ons. En inderdaad hoor je alleen maar wat vogelgeluiden, zoemende insecten of bladergeritsel in de kastanjeboom.

Basje, zonnebadend Die vlieg (als je goed kijkt) maakt het niet lang meer Lac de Panneciere Etang de Kwaasteniet
De ambassadeur aan het schrobben Houthok weer gevuld Hout Fietsroute opzoeken

Ook in huis is er nog wat veranderd. Als het mooi weer is vergeet je natuurlijk snel dat het een lange koude natte winter en lente is geweest. Maar dat wil niet zeggen dat je alles maar op zijn beloop moet laten. Voordat het weer kouder wordt moest de kachel vervangen worden. In maart hadden we een nieuwe kachel gekocht, u weet wel, één van die overbodige aankopen. Die kachel is ondertussen geplaatst en we hebben al proef gestookt. Het was een wat kille avond en binnen een mum van tijd zaten we te zweten in een temperatuur van 26 graden. Die werkt dus!!
Voordat het zover was moest het oude kachelplateau afgebroken worden omdat de nieuwe kachel veel hoger was dan de oude en de nieuwe kachel op het hoge plateau was geen gezicht. Nou dat viel nog niet mee. Ik had dat zo belachelijk stevig in elkaar gezet dat ik een dag nodig had om het te slopen zonder dat ik de hele eikenhouten vloer naar de ratsemedee of de zevende paardenhemel zou helpen.
Ook  moest de pijp vervangen worden omdat de nieuwe kachel een grotere pijpmaat had. Daarvoor moest ik het dak op. Dat is altijd gevaarlijk dus Martijn had voor dergelijke klussen een klimgordel achtergelaten. Maar ja, de maat van de klimgordel was berekend op de taille van Martijn en de langzaam uitdijende Bourgondische omvang van Aat kon er eigenlijk niet in. Na veel gesjor en getrek zat hij wel maar ik vraag me af hoeveel veiligheid hij nog bood. Ik had de grote trap uit elkaar gehaald en daarmee een constructie gemaakt waarmee ik dacht veilig het dak op te kunnen.
Maar toe ik omhoog klom en bijna boven was, maar me nog niet had kunnen zekeren, lazerde de gehele constructie in elkaar. Ik kon me gelukkig net aan de TV antenne vastgrijpen en mezelf op de nok van het dak hijsen maar toen kon ik niet meer naar beneden. Dus ik stond op de nok van het dak bij de schoorsteen en met een klein angstig stemmetje riep ik help...hellup!!!

Het verhaal kan nu twee kanten op. De saaie of de smeuïge, u mag kiezen welke u wilt geloven.

De saaie versie (maar met foto) De smeuïge versie
Gelukkig was Marry in de tuin aan het werken en die hoorde mij. Snel heeft ze een andere ladder gepakt zodat ik weer naar beneden kon klauteren.

 

Helaas Marry was juist boodschappen gaan doen dus niemand hoorde mij. Ik heb daar ongeveer een uur gestaan totdat ik de aandacht kon trekken van een drietal vissertjes aan het meer. Die hadden me daar al een uur op het dak zien staan terwijl ik schijnbaar niets deed. Dus kwamen ze eens polshoogte nemen. Ik moest toen in mijn gebrekkige frans duidelijk maken dat ik getracht had een stelling te maken van de ladders maar dat de constructie niet voldeed. En dat ik geen andere ladders in huis had. Voordat ze dat begrepen hadden ging er wel weer enige tijd overheen. Toen vroeg ik maar of zij een idee hadden hoe ik hier vandaan kon komen. Nou.. na rijp beraad....dat hadden ze. Ze hadden alle drie een 10 meter hengel en een van de vissertjes had vislijn om daarmee op snoek te vangen. Daarmee wilden ze mij van het dak tillen.
De lijnen hadden een treksterkte van ongeveer 25kg dus 3 x 25kg is 75kg. Vragen ze aan mij hoeveel ik veel ik weeg. Ik zeg: nou maar een klein beetje meer dan 75 kg (92kg maar) dus dat moet kunnen. De vissers stellen zich in een driehoek om ons huis op en de eerste werpt zijn lijn naar mij uit. Maar de sukkel mikt niet goed en de haak komt precies in mijn linker neusgat terecht. Nu kan ik pas echt begrijpen waarom ik niet van vissen houd. Het doet verrekte zeer om zo'n haak met weerhaakje uit je neus te krijgen! Ik maak die haak daarna vast aan mijn klimgordeltje. De andere twee vissertjes hadden er minder moeite mee om de vislijn met haak naar mij te krijgen en op een gegeven moment zitten alle drie de haken aan mijn klimgordel. En dan gebeurt er iets raars. Of eigenlijk ze doen niks... ze staren alleen omhoog. Na een paar minuten vraag ik eens of er wat aan scheelt. Neeee niks en weer staren ze omhoog. Toen begreep ik dat ik even aan de lijnen moest trekken zodat de dobbers bewogen. Tja je moet je even inleven in de psyche van een visser. En ja hoor er werd flink aangeslagen ik viel haast ondersteboven maar ik kon me weer vastgrijpen aan die vermaledijde TV antenne.
De vissers begonnen me nu langzaam van het dak te tillen ze kregen me ongeveer twee meter van m'n plaats tot ik door iets werd tegengehouden. De vissers stonden uit alle macht aan hun hengels te hijsen maar ik zat vast. Opeens dringt het tot mij door dat ik nog vast zit aan mijn zekerings touw. Snel opende ik mijn carabiner en door de vrijgekomen spanning op de hengels veer ik met een bloedgang omhoog. Als dat maar goed afloopt dacht ik nog, maar ik was al weer op de weg naar beneden. Op dit punt gebeurde er iets waar ik in het begin van het verhaal al bang voor was, het krachtenspel op de klimgordel werd de sluiting iets teveel. Met een droge plop schoot het riempje uit de sluiting en de klimgordel ging open. Ik weet niet of u weet hoe zo'n klimgordel vast zit maar hij zit ook om je benen heen. Als een soort broekje. Ik hing dus op z'n kop aan mijn benen aan de klimgordel die op zijn beurt aan de hengels vast zat. Gelukkig hadden de vissers zoveel tegenwoordigheid van geest om mij met een snelle zijdelingse beweging van het dak te halen. Op het moment dat ik zo'n beetje 4-5 meter boven de vijver hing schieten mijn benen uit de klimgordel en ik val loodrecht naar beneden in onze vijver, waar, zoals u weet ongeveer 50 cm water staat en daaronder één meter modder. De vissers zien mij ondersteboven in de vijver staan, alleen mijn benen tot aan mijn knieën steken nog boven het water uit. Met vereende krachten rukken ze mij uit de zuigende modder en even later sta ik levend en wel, maar wel een uur in de wind stinkend, naast de vijver.  

 Wat een avontuur hé!

Ach, Karel ging zijn motor verkopen. Zijn hele penopauze was hij goed doorgekomen door zich tussen de wielen te storten van zijn trouwe Suzuki Intruder, zwart met spaakwielen, 2 cilinder 700 cc. De motor is nu 25 jaar oud en Karel reed er in Frankrijk niet meer op. Het ding stond al 8 jaar stil in het voormalig varkenskot omdat hij een klein probleempje had aan zijn prostaat (de vlotterkamer) en omdat hij geen frans kenteken had. En iedere keer dat Karel het varkenskot opent en de motor ziet staan schiet hij vol. Daarom moest het ding weg. Na een advertentie sessie op Club du Morvan was de motor zo verkocht aan iemand die in de Morvan een tweede huis heeft, en woont in Heerhugowaard en weet je wat nu zo leuk is? Heerhugowaard is de plaats waar Karel altijd gewoond heeft. De motor wordt dus gewoon gerepatrieerd. Wat is de wereld toch klein hé.

 

 

Index | Februari 2013 | Maart 2013 | April 2013 | Mei 2013 | Juni 2013 | Juli 2013 | Augustus 2013 | September 2013 | November 2013 | December 2013

Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op 10/09/13


bekijk de statistieken