2014

Naar de startpagina     Deze pagina is gewijzigd op 20/03/15
 

Index
Februari 2014
Maart 2014
April 2014
Mei 2014
Zomer 2014
Oktober 2014
November 2014
December 2014

 

Januari 2014
Wat verzameld een mens toch een meuk in zijn leven. We wonen nu bijna 5 jaar in Frankrijk en het werd echt tijd dat we de rommelzolder nu eens gingen opruimen. Het woord rommelzolder moet je namelijk zeer letterlijk nemen. Het was zoals de winkel van malle Pietje. Voor degene die malle Pietje niet kennen: Het was de vriend van Swiebertje in de gelijknamige tv-serie. Malle Pietje dreef een zaak in tweede hands rommel. In Frankrijk noemen we dat eufemistisch een Brocante maar dat soort winkeltjes zijn natuurlijk gewoon opslagplaatsen voor ouwe meuk.
Een gevleugelde uitspraak van malle Pietje was altijd: "Wacht hier maar effe.... want ik denk dat ik nog wel wat hep" en daarna hoorde je altijd een hoop zinken emmers en wasteiltjes omdonderen en serviesgoed kapot vallen. Na enige tijd kwam Malle Pietje dan terug met het gewenste voorwerp.
Iets dergelijks was op onze zolder te vinden. Tijdens de verhuizing naar Frankrijk was de zolder een keurige opslagplaats geworden van spulletjes die we niet direct konden gebruiken in huis en die spullen waren keurig opgeborgen in dozen die weer netjes opgestapeld waren met op de zijkant geschreven wat er in zat.
Als ik weer eens iets zocht dacht ik altijd dat op zolder te kunnen vinden en dan werden er 10 dozen uit elkaar gehaald om het voorwerp te vinden. Want wat op de zijkant van de doos stond werd nooit geloofd of vertrouwd en het gezochte item leek ook altijd in de onderste doos te zitten. Soms leverde een dergelijke zoektocht ook wel het gewenste resultaat op maar meestal eindigde de zoektocht in een rommel van jewelste en was de zin meestal niet meer aanwezig om de spullen weer in de goede doos terug te stoppen en de dozen weer op hun plaats te zetten.
Dat gedrag resulteerde zo langzamerhand in een bende waar je doorheen moest waadden om de andere kant van de zolder te kunnen bereiken.
Het werd dus tijd om op te ruimen. Marry en ik hebben de stofkam door de verzamelde meuk gehaald en we hebben twee ritten naar de dechetterie ondernomen om de afvalberg te vervoeren en we hebben ook afscheid genomen van een heleboel oudere boeken. Die boeken zijn terecht gekomen bij Willem Tempel die daar nog wel wat in zag. Het resultaat is een keurige opgeruimde zolder. Maarrre......voor hoe lang?

Ik schreef vorige maand over de ambtenarij in verband met onze paspoorten. Ook deze maand heb ik mij weer verbaasd over de ambtenarij in Nederland. Als Nederlander en inwoner van Frankrijk mogen ook wij meedoen aan de Europese verkiezingen die 22 mei 2014 gehouden worden. Alleen kunnen wij niet in Frankrijk stemmen. Wij moeten per brief stemmen in Den Haag. Je kunt je daarvoor laten registreren als kiezer bij de gemeente Den Haag. Als je dat één keer gedaan hebt krijg je bij iedere verkiezingen automatisch bericht dat je je weer moet laten registreren. Dus ook nu weer krijg ik een email (ja ja, niet eens per post maar gewoon per email, het gaat vooruit) dat het tijd was om me te registreren.
Omdat Marry en ik ons al eens eerder hadden geregistreerd hadden ze al onze gegevens al kregen wij een zogenaamd registratie/dossier nummer toegezonden, nummer
245297 ben ik. Ik dacht in mijn onschuld dat ik dus simpel dat registratienummer moest invullen en dat daarmee de kous af was.

Maar nee de ambtenaren hadden iets anders bedacht omdat ze handtekeninggeil zijn. Je moest dat registratie/dossier nummer invullen en daarna zelf allerlei gegevens opnieuw invullen. Daarna moest je het betreffend formulier uitprinten een handtekening plaatsen en daarna opnieuw inscannen en als JPG bestand via de email naar den Haag sturen. Samen met een bewijs van Nederlanderschap in de vorm van een kopie van bijvoorbeeld je paspoort. Dat zelfde paspoort dat bij de paspoortaanvraag niet voldoende was om aan te tonen dat je nog Nederlander was want je kon ondertussen wel naar Timboektoe verhuisd zijn en de Malinese nationaliteit hebben aangenomen.

Ik zie al voor me hoe dat dan in Den Haag gaat. Een ambtenaar print die email met bijlagen weer uit en voorziet de papieren van een inkomststempel met datum en slaat een nietje door de papieren om de boel bij elkaar te houden, stopt de handel in een insteekmapje en voorziet het mapje van een stikker met een dossiernummer (uiteraard een ander dossiernummer) en registreert dit nummer in de computer. Daarna wordt het insteekmapje op een grote stapel van de ongeveer 30.000 andere aanvragers gelegd. Daarna verhuist die stapel naar een ander bureau en gaat een ambtenaar alle gegevens van de aanvragen overnieuw in de computer invoeren. De kopietjes van de paspoorten worden vergeleken met de gegevens in het grote pasoorten register en vergeleken met de ingevoerde gegevens. Als hierin een discrepantie is te zien wordt de aanvraag terzijde gelegd om door een hoger echelon van de ambtenarij behandeld te kunnen worden.
De goed ingevulde gegevens resulteren in een email die naar mij wordt verzonden waarin staat dat mijn verzoek tot stemmen is ingewilligd en dat mijn dossiernummer 245297 is. De oude nutteloze registratieformulieren worden van een nieuw stempel "BEHANDELD" en van een datum en paraaf voorzien. Daarna gaat het mapje naar een andere ambtenaar die de boel nog een keer controleert en voor akkoord tekent. Als laatste gaat het dossier het archief in waar het voor de eeuwigheid wordt opgeslagen. En zo wordt er bij iedere verkiezingen weer gehandeld en groeit het archief weer met 5 meter archiefplank.

Een normaal proces zou zijn:
* Je logt in met je DigiD
* Je vult je registratie/dossier nummer in.
* Je persoonlijke gegevens worden dan vanuit een database automatisch ingevuld op een formulier.
* Je moet even controleren of alle gegevens nog kloppen, zo nodig wijzig je wat.
* Je sluit af met op een akkoordknop te drukken of iets dergelijks. En klaar is Kees

Ik heb mijn ongenoegen in een begeleidende "opbouwende" email geuit en daar een waslijst aan verbeterpunten aan toegevoegd want wat ik hier vertel zijn slechts de highlights natuurlijk. Want ook het oorspronkelijke invulformulier (model D3) was van een knulligheid, daar lusten de honden geen brood van, alsof er nooit een softwaredeskundige en laat staan een ergonoom naar gekeken heeft.
Ik heb trouwens geen antwoord terug gekregen

 

Onze twee kuipstoeltjes in de woonkamer zijn ongeveer 12 jaar oud. Gekocht in onze rijke tijd toen we nog twee inkomens en geen kinderen meer te onderhouden hadden. Het waren dus kwalitatief uitstekende stoelen maar in de loop der tijden wel een beetje smoezelig en verschoten geworden. Daarnaast worden deze stoelen door de katten als krabpaal gebruikt. U begrijpt dat er wel eens wat aan gedaan moest worden. Marry had een keer op de Albert Cuijpmarkt een grote lap zware stof gekocht en is aan de gang gegaan om de stoelen opnieuw te bekleden. Al rap werd ik erbij geroepen om de oude bekleding te verwijderen want die zat zeer goed vast aan de stoel. Er was een mongool met een automatische nietmachine in de weer geweest. Uit die twee stoelen zijn ongeveer 793 nietjes gekomen. Ik kan er eentje gemist hebben maar ik ben in ieder geval uren bezig geweest om al die nietjes te verwijderen. Marry heeft geduldig de bekleding netjes van elkaar losgetornd en daarna de oude losse lapjes overgenomen op de nieuwe stof. Daarna heeft ze de boel keurig aan elkaar genaaid en ik heb de bekleding weer op de stoelen geniet met ongeveer 180 nietjes. Het resultaat is niet slecht al zeggen we het zelf en dat zijn de poezen helemaal met ons eens.

 

Index | Het begin | Links + contact | 2007-2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015

Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op 12/05/14


bekijk de statistieken